Eğer bilseydi iğdenin kokusunu…

Düşünüyorum da bir türlü kalbimde beynimde canlandıramıyorum.

Bu nasıl bir öfkeli ruhtur ki çiçekleri öldürebilir.

Yaşamasını istemediğiniz çiçekler… Güzel çiçekler... Kokusu içimizi açan ferahlatan çiçekler… Görünüşü “Ah ne güzel…” dedirten çiçekler...

Erguvan çubuğunu toprağa serdiğim gün “ne olur tut” deyip okşadım… Gözlerimin önüne İzmir’de Efes Oteli’nin yolundaki erguvanlar geldi. Sabah işe giderken o ne görünüştü… Bağırdım;

“Tanrım eflatun bu kadar güzel mi?..”

Ya Yasemin, hanımeli kokuları…

Akşamsefalarının arasında dolaşan ateş böcekleriyle konuşmanın keyfini hiç unutmamalı... Sardunyalar vefalıdır… Her yerde canlanabilirler, misler gibi kokar, renk renk cümbüşlerle “biz güzeliz” diye bağırırlar.  Sakız sardunyaları nazlı nazlı sallanmalarına bahar gizli bir şevk verir daha da bir coşarlar…

Geçen yaz biriktirdiğim tohumlarda ne güzel fideler elde ettim bilseniz...

Bilseniz diyorum, görseniz diyemiyorum… Çünkü yok edildiler…

Sevgisiz bir yüreğin hoyrat ellerinde kaldılar. 3 kez yolundular…

Ben sabırla budadım. Tekrar yolunan yaprakları temizledim, yeniden tohumladım. Her gün sabah erkenden kalkıp onlarla konuştum okşadım… Bir kısmı canlandı... Bir kısmı açamadan yaşama veda etti...

Birden gözümün önüne ellerinde bıçaklarla birilerini kovalayan hiddetli gençler geldi.

Evet, evet çiçeklere yaşamda yer vermeyen, gözleri güzeli görmeyen, muz kokusunu es geçen ruh... Kedi köpeklere odunla vuran, köpeciklere “Hoşt…” diyerek taş atan... Yarına öfkeli, şiddetli ruhlu gençler yetiştirir. Onlar da birbirlerine hoşgörülü olamaz tabi...

Yaşam; saygı, sevgi, sabır, hoşgörü yumağı olduğunda…

Halbuki ruhta, kalpte nasıl da sevinir... Şımarır... Hiddet gemisinin öfkeli yolcuları… Yaşadıklarınızın size katacaklarını bir bilseniz bir açsanız gözlerinizi kulaklarınızı kalplerinizi neler var neler...

Mor bir menekşe neler anlatır? Mesela benekli hercailer... Hafif rüzgarla esen iğde kokusunu çocuklarına da anlatırdı, eğer bilseydi iğdenin kokusunu... Mırıl mırıl mırıldayan minnoş kediyi okşamanın verdiği dinginliği yaşayabilseydi… Pist diye taş atmazdı...

Senin köşeyi döndüğünü hissedip, kapıda sabırla sevinçle kuyruksallayan köpeciğinin seni görmesiyle artan coşkusunu yaşayabilseydi… “Hoşt...”  diyerek sopayla vuran eli, belki okşayan sevgi seli olurdu...

Ve sokakta, okulda, evde öfke yürekli çocukların şiddet ruhlu gençlerin olmazdı....

Çiçekleri soldurmayın… Hayvanları iteleyip onlara vurmayın…

Çiçekleri, yeşili, hayvanları sevenlerle dolu bir dünyada yüreklerde bin çiçek, bin sevgi açsın...